کتاب پیرمرد و دریا ارنست همینگوی
از دید روانشناختی پیرمرد و دریا داستان نبرد درونی انسانی است که با فرسودگی جسمی و فشار تنهایی روبه رو شده اما هنوز کانون اراده در او زنده است سانتیاگو بیش از آنکه با ماهی بجنگد با احساس ناتوانی و شکست مبارزه می کند روزهای طولانی بی صیدی می توانستند او را از درون تهی کنند اما او همچنان تصویر توانایی خود را حفظ می کند گفتگوی او با خودش نشان می دهد که ذهن انسان در موقعیت های دشوار چگونه همزمان می تواند پناهگاه و میدان نبرد باشد او با خاطره جوانی با یاد پسر و با ایمان به مهارت خویش خود را سرپا نگه می دارد همینگوی به شکلی ظریف نشان می دهد که دوام آوردن پیش از آنکه مسئله بدن باشد مسئله ذهن است سانتیاگو نماد شخصیتی است که می خواهد پیش از غلبه بر جهان بیرون بر ضعف درونی خود پیروز شود و همین لایه روانی داستان را بسیار تاثیرگذار کرده است